• marsecstrat

Αεροσκάφη Ναυτικών Επιχειρήσεων: Υπήρχε εναλλακτική;


Η αγορά Αεροσκαφών Θαλάσσιας Περιπολίας (MPA) ή Αεροσκαφών Ναυτικών Επιχειρήσεων (ΑΦΝΕ) κατά την ορολογία του ΠΝ, γνωρίζει σημαντική ανάπτυξη, με την προσφορά τύπων διαφόρων κατηγοριών βάρους και προέλευσης. Τα ΑΦΝΕ αναλαμβάνουν αποστολές που προσιδιάζουν στα κύρια καθήκοντα μίας ναυτικής δύναμης, όπως επιχειρήσεις Ανθυποβρυχιακού Πολέμου (ASW), Πολέμου Επιφανείας (ASuW), Πληροφοριών, Επιτήρησης, Αναγνώρισης/Πληροφοριών, Πρόσκτησης Στόχου, Αναγνώρισης (ISR/ISTAR), αλλά και αποστολές που βρίσκονται στις παρυφές των καθηκόντων αυτών, υπηρετούν όμως την εθνική ασφάλεια με την ευρεία έννοιά της, όπως η επιτήρηση θαλάσσιων ζωνών και του θαλάσσιου περιβάλλοντος, η παρακολούθηση των θαλάσσιων μεταφορών, η Αποτροπή της Θαλάσσιας Τρομοκρατίας (MCT), της πειρατείας και της παράνομης μετανάστευσης, η υποστήριξη ειδικών επιχειρήσεων, η Έρευνα και Διάσωση (SAR), η προστασία φυσικών πόρων και άλλες. Το πλέον σύγχρονο και ικανό ΑΦΝΕ είναι το Boeing P-8A Poseidon, το οποίο προέρχεται από το αεροσκάφος αερομεταφορών Boeing 737-800ERX και αποκτάται από προηγμένες ναυτικές δυνάμεις όπως το Ναυτικό των ΗΠΑ (USN) (117 μονάδες για την αντικατάσταση του Lockheed P-3C Orion), τη βρετανική Βασιλική Αεροπορία (RAF) (9 μονάδες, μετά την ακύρωση, το 2010, της αναβάθμισης του Nimrod MR2 σε MRA4, η οποία άφησε το Ηνωμένο Βασίλειο χωρίς ΑΦΝΕ), η Βασιλική Αεροπορία της Αυστραλίας (RAAF) (12 αρχικά και 3 στη συνέχεια μονάδες για την αντικατάσταση του AP-3C Orion έως το 2023), η Βασιλική Αεροπορία της Νέας Ζηλανδίας (RNZAF) (4 μονάδες για την αντικατάσταση του P-3K), το Ινδικό Ναυτικό (18 P-8I για την αντικατάσταση του Tu-142M), το Ναυτικό της Δημοκρατίας της Κορέας (ROKN) (6 μονάδες για την αντικατάσταση του P-3C Orion), ενώ συγκεντρώνει το ενδιαφέρον των ναυτικών δυνάμεων και άλλων κρατών, όπως της Ινδονησίας, της Βραζιλίας και άλλων κρατών της Νότιας Αμερικής. Ασφαλώς όμως οι κορυφαίες επιχειρησιακές δυνατότητες αντανακλώνται στο επίσης κορυφαίο κόστος, ενδεικτικά $3,87 δισ. για τα εννέα αεροσκάφη MRA1 της RAF, συμπεριλαμβανομένου του εξοπλισμού υποστήριξης. Η Boeing προσφέρει επίσης μέρος των δυνατοτήτων του P-8A στην έκδοση ΑΦΝΕ του Bombardier Challenger CL900MS, αντικαθιστώντας μεταξύ άλλων το ραντάρ AN/APY-10 με το Selex ES (νυν Leonardo) SeaSpray 500E. Ανάλογης κατηγορίας δυνατοτήτων και κόστους είναι το Saab GlobalEye, το οποίο συνδυάζει το αεροσκάφος μεταφοράς επιχειρηματιών μακράς ακτίνας Bombardier Global 6000 με το ραντάρ Erieye-ER, τεχνολογίας κεραίας Ενεργού Διάταξης Ηλεκτρονικής Σάρωσης (AESA). Η Saab διαφημίζει το GlobalEye ως τη μοναδική πλατφόρμα με δυνατότητα ταυτόχρονης διεξαγωγής επιχειρήσεων Εναέριας Έγκαιρης Προειδοποίησης και Ελέγχου (AEW&C) και Θαλάσσιας Περιπολίας, με στιγμιαία μάλιστα εναλλαγή μεταξύ των ρόλων, την οποία επιτρέπει η πρόσθετη εγκατάσταση ραντάρ AESA SeaSpray 7500E με τεχνολογία ημιαγωγών Νιτριδίου του Γαλλίου (GaN) και συσκευής Υπέρυθρης ακτινοβολίας Πρόσθιας Θέασης (FLIR) Star SAFIRE-380HD. Εντούτοις το GlobalEye αδυνατεί να εκτελέσει επιχειρήσεις ASW και δε μεταφέρει οπλισμό, για το λόγο αυτό η Saab ανέπτυξε το Swordfish, βασισμένο στο ίδιο αεροσκάφος, με δυνατότητα όμως μεταφοράς Βλημάτων Εναντίον Πλοίων (ASM) RBS15, έως έξι τορπιλών MU90 και 200 ηχοσημαντήρων, ενώ για την εκτέλεση αποστολών SAR διατίθεται η από Αέρος Ριπτόμενη Συλλογή Επιβίωσης (SKAD) της IrvinGQ, όμως το πρόγραμμα αυτό ακυρώθηκε το Νοέμβριο 2018 λόγω της έλλειψης ενδιαφέροντος, η οποία αποδίδεται στο υψηλό κόστος κτήσης. Επίσης συγκρίσιμων δυνατοτήτων και επιδόσεων είναι το ELI-3360 της Elta, το οποίο στηρίζεται στο αεροσκάφος Bombardier Global 5000 και περιλαμβάνει εκτενή εξοπλισμό αποστολής που μεταξύ άλλων περιλαμβάνει ραντάρ ELM-2022, σύστημα Μέτρων Ηλεκτρονικής Υποστήριξης/Ηλεκτρονικών Πληροφοριών/Πληροφοριών Επικοινωνιών (ESM/ELINT/COMINT) ELM-8382, ηλεκτροπτικό (EO) συγκρότημα AMOSP 3000HD, σύστημα αυτοπροστασίας ELL-2160V1, Σύστημα Τακτικής Διοίκησης (TMS) ELS-8100, ακουστικό επεξεργαστή, και συστήματα εξαπόλυσης ηχοσημαντήρων και διαχείρισης όπλων ASW και ASuW. Τέλος στην ίδια κατηγορία των ΑΦΝΕ υψηλών επιδόσεων και κόστους ανήκει το τετρακινητήριο Kawasaki P-1, το οποίο επίσης δεν έχει ακόμη επιτύχει εξαγωγές.

Το αρχέτυπο των σύγχρονων ΑΦΝΕ, P-3C Orion, εξακολουθεί να υπηρετεί με τις ναυτικές δυνάμεις διαφόρων κρατών, ορισμένες από τις οποίες αναβαθμίζουν τον εξοπλισμό αποστολής του, όπως για παράδειγμα το Βασιλικό Καναδικό Ναυτικό, το οποίο αναβαθμίζει 14 CP-140 Aurora (P-3 Orion με τον εξοπλισμό αποστολής του Lockheed S-3 Viking) σε τέσσερις διαδοχικές φάσεις (Block I-IV) που ξεκίνησαν τον Οκτώβριο 1999 και προβλέπεται να ολοκληρωθούν το Σεπτέμβριο 2022. Η τρέχουσα φάση Block IV περιλαμβάνει την εγκατάσταση συστημάτων επικοινωνιών Πέραν της Γραμμής Της Θέας (BLOS), ζεύξης δεδομένων Link 16 και συστήματος αυτοπροστασίας, ενώ η αμέσως προηγούμενη φάση Block III που ξεκίνησε το Μάιο 2002 και ολοκληρώθηκε τον Ιούλιο 2019 περιέλαβε την εγκατάσταση ραντάρ AN/APS-508, EO συγκροτήματος MX-20, ακουστικού επεξεργαστή AN/UYS-504, Ανιχνευτή Μαγνητικής Ανωμαλίας (MAD) AN/ASQ-508 και συστήματος ESM AN/ALQ-507. Σε προγράμματα αναβάθμισης έχουν ή είχαν επίσης υποβληθεί τα P-3 της RAAF, του Ισπανικού Ναυτικού (Armada Española), του Ναυτικού της Βραζιλίας, του Βασιλικού Ναυτικού της Ολλανδίας (Koninklijke Marine), to ROKN, το Ναυτικό της Ταϊβάν και το Ινδικό Ναυτικό. Παράλληλα, κατά τη Διεθνή Έκθεση Αεροναυτικής και Διαστήματος στο Παρίσι τον Ιούνιο 2019, η Lockheed Martin παρουσίασε συλλογή MPA για εγκατάσταση σε αεροσκάφη μεταφορών C-130, η οποία περιλαμβάνει μεταξύ άλλων ραντάρ πολλαπλών λειτουργιών, EO συγκρότημα, παλέτες για την εγκατάσταση συστημάτων αποστολής και εξαπόλυσης ηχοσημαντήρων, δέκτες συστήματος ESM στα ακροπτερύγια, MAD, σύστημα εξαπόλυσης τορπιλών εγκατεστημένο στη ράμπα του αεροσκάφους και δυνατότητα μεταφοράς βλημάτων AGM-84 Harpoon και AGM-114 Hellfire σε πτερυγικούς φορείς. Χαμηλότερα στο φάσμα των ΑΦΝΕ τοποθετούνται τα ATR 72ASW, C-295MPA αφ’ ενός και ATR 42MP και CN235 MPA αφ’ ετέρου, τα οποία προσφέρονται από τις Leonardo και Airbus αντίστοιχα, με διάφορους συνδυασμούς συνόλων ηλεκτρονικού εξοπλισμού αποστολής. To Τουρκικό Ναυτικό (TDK) έχει εντάξει σε υπηρεσία έξι CN235-100M τα οποία αποκαλεί P-235 και αναμένει, με πολυετή καθυστέρηση, την ολοκλήρωση των παραδόσεων για ισάριθμα ATR 72-600TMPA, όλα με το Σύστημα Εναέριου Ελέγχου Θαλάσσιας Κατάστασης (AMASCOS) 300 της Thales. Τα CN235-100M διαθέτουν ραντάρ Ocean Master 400Mk2, EO συγκρότημα AselFLIR-200T, ακουστικό επεξεργαστή TMS-200, MAD AN/ASQ-508(V), ESM DR 3000A, ζεύξη δεδομένων Link 11, Σύστημα Ανίχνευσης Εκτόξευσης Βλήματος (MILDS) AN/AAR-60, Σύστημα Διανομής Εναέριων Αντιμέτρων (CMDS) AN/ALE-47 και δυνατότητα μεταφοράς τορπιλών Mk46 Mod5 του Προγράμματος Βραχυπρόθεσμης Βελτίωσης (NEARTIP) του USN σε πτερυγικούς φορείς. Ο εξοπλισμός των ATR 72-600TMPA θα διαφέρει ως προς την επιπρόσθετη εγκατάσταση ζεύξης δεδομένων Link 16 και τη μεταφορά τορπιλών Mk54 Mod4 σε φορείς της ατράκτου. Πριν την τροποποίησή της, το τίμημα της σύμβασης της 20ής Ιουλίου 2005 για 10 αεροσκάφη της αρχικά προβλεπόμενης έκδοσης ATR-72-500 ASW για το TDK ανερχόταν σε $218,7 εκατ., όμως από ανακοίνωση της 13ης Φεβρουαρίου 2009 που εξέδωσε η τότε Finmeccanica σε απάντηση δημοσιεύματος της ιταλικής εφημερίδας L’Espresso, προέκυψε ότι αυτό αφορούσε τα αεροσκάφη χωρίς τον εξοπλισμό αποστολής και ότι το συνολικό συμβατικό τίμημα ήταν 260 εκατ. ευρώ. Για λόγους σύγκρισης, επισημαίνεται ότι το κόστος δύο C-295MPA για το Ιρλανδικό Αεροπορικό Σώμα, εξοπλισμένων με σύνολο αεροπορικών ηλεκτρονικών Collins Aerospace Pro Line Fusion και το Πλήρως Ολοκληρωμένο Τακτικό Σύστημα (FITS) ανήλθε το Δεκέμβριο 2018 σε 221 εκατ. ευρώ. Η Τουρκία μετέχει επίσης στο πρόγραμμα Δυνατοτήτων Πολυεθνικού Θαλάσσιου Αεροσκάφους Πολλαπλών Ρόλων, μαζί με τη Γαλλία, τη Γερμανία, την Ελλάδα, την Ιταλία, την Ισπανία, τον Καναδά και την Πολωνία, που ανακοινώθηκε στις 29 Ιουνίου 2017 και αποσκοπεί στην εξειδίκευση των κοινών απαιτήσεων και την ανάπτυξη της διαλειτουργικότητας των συστημάτων ISR που χρησιμοποιούν οι εθνικές αρχές αφ’ ενός και το NATO αφ’ ετέρου, προκειμένου να ενσωματωθούν σ’ έναν νέο τύπο αεροσκάφους που θα μπορούσε να ενταχθεί σε υπηρεσία έως το 2035.

Στις 15 Μαρτίου 2015, με την υπ’ αριθμ. Φ.093/3735 Σ.955 κατακυρωτική απόφαση του Υπουργού Εθνικής Άμυνας, κατόπιν της υπ’ αριθμ. 1 και με την ίδια ημερομηνία απόφασης της 5ης Συνεδρίασης ΚΥΣΕΑ, αποφασίσθηκε η «μεμονωμένη ενεργοποίηση υποπρογράμματος «Εκσυγχρονισμός Μέσης Ζωής (ΕΜΖ) και Αναβάθμιση / Ολοκλήρωση Νέων Επιχειρησιακών Συστημάτων για την Επιχειρησιακή Εκμετάλλευση έως πέντε (5) ΑΦΝΣ P-3B του ΠΝ», με χρονική διάρκεια έως επτά έτη για την απόδοση του συνόλου των εκσυγχρονισμένων αεροσκαφών και έξι για την Εν Συνεχεία Υποστήριξή (FOS) τους, έναντι συμβατικού τιμήματος $499.843.145, καταβλητέου έως το 2021, με συνέπεια να υπογραφεί η διακρατική Επιστολή Προσφοράς και Αποδοχής (LOA) GR-P-GLI. Η απόφαση αυτή προκάλεσε και εξακολουθεί να προκαλεί θύελλα επικρίσεων, που σχετίζονται κυρίως με: α) το συνολικό κόστος του προγράμματος, β) τη σκοπιμότητα της εκτέλεσής του, η οποία απορριπτόταν σε έγγραφο της αναδόχου Lockheed Martin Aeronautics με ημερομηνία 7-5-2013, γ) την απορρόφηση σχεδόν όλων των διαθέσιμων πόρων που προορίζονταν για τουλάχιστον εξίσου υψηλές προτεραιότητες, οι οποίες δεν καλύφθηκαν και δ) την υπέρβαση του χρονοδιαγράμματος παραδόσεων. Τα ΑΦΝΕ του ΠΝ είχαν αποκτηθεί το Φεβρουάριο 1994 και παροπλίσθηκαν κατόπιν της υπ’ αριθμ. 247/53ης/22-12-2009 απόφασης του Ανωτάτου Ναυτικού Συμβουλίου, λόγω της συμπλήρωσης Ωρών Πτήσης (ΩΠ) για βαριά εργοστασιακή συντήρηση (PDM), αλλά και του μηδενικού υπόλοιπου ΩΠ για την εκτέλεση επιπλέον ειδικών δομικών επιθεωρήσεων στις κρίσιμες περιοχές του αεροσκάφους. Το πρόγραμμα περιλαμβάνει μεταξύ άλλων την αντικατάσταση τμημάτων της πτέρυγας, των βάσεων-συνδέσμων τους στην άτρακτο, του οριζόντιου σταθεροποιητή, των αγωγών αέρια απαγωγής, δοκίδων του αεροδυναμικού καλύμματος των εσωτερικών κινητήρων και άλλων μερών του αεροσκάφους με νέα από συνθετικά υλικά, που θα εξασφαλίσουν 15.000 ΩΠ χωρίς απαίτηση νέας αναβάθμισης. Επίσης θα εγκατασταθεί πλήρως ψηφιακός θάλαμος χειρισμού με Ολοκληρωμένο Σύστημα Αεροπορικών Ηλεκτρονικών (IAS) Flight2 της Collins Aerospace, ενώ, σύμφωνα με την ιστοσελίδα www.defenceiq.com ο εξοπλισμός αποστολής θα περιλαμβάνει μεταξύ άλλων ραντάρ ELM-2022A, σύστημα ELINT ELL-8385, σύστημα Αναγνώρισης Φίλου ή Εχθρού (IFF) AN/APX-123, EO συγκρότημα MX-15HD, ακουστικός επεξεργαστής UYS-505, Σύστημα Ολοκλήρωσης και Διαχείρισης Θαλάσσιας Αποστολής (M2IMS), Σύστημα Προειδοποίησης Βλήματος (MWS) AAR-47 και CMDS AN/ALE-47. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το τεχνολογικό επίπεδο των εκσυγχρονισμένων P-3 του ΠΝ θα είναι εφάμιλλο εκείνου των σύγχρονων ΑΦΝΕ, ενώ παράλληλα το Orion επιτυγχάνει υψηλότατες επιδόσεις ακτίνας (2.494km με τρίωρη παραμονή στην περιοχή ενδιαφέροντος σε ύψος 1.500ft), διάρκειας πτήσης (άνω των 12 ωρών) και μεταφοράς φορτίου, το οποίο περιλαμβάνει έως οκτώ τορπίλες ή έως τρεις νάρκες των 450kg στην εσωτερική αποθήκη και πάνω από 7.000kg σε δέκα πτερυγικούς φορείς, φυσικά με ανάλογη υποβάθμιση των πτητικών επιδόσεων. Συγκριτικά, το ATR-72ASW, με υποπολλαπλάσιο και αποκλειστικά εξωτερικά μεταφερόμενο οπλικό φορτίο που τυπικά περιλαμβάνει μόλις δύο τορπίλες Mk54, επιτυγχάνει συνολική διάρκεια αποστολής 10 ωρών με εφεδρικό καύσιμο 45 λεπτών και συνολική εμβέλεια (που συμπεριλαμβάνει το σκέλος επιστροφής) 2.666km, όση περίπου η ακτίνα δράσης (σκέλος μετάβασης) του P-3, χωρίς μάλιστα να συνυπολογίζεται η διαδρομή του τελευταίου κατά τη διάρκεια της τρίωρης έρευνας! Αντίστοιχα υπολείπονται οι σχετικές επιδόσεις του C-295MPA, με μέγιστη εμβέλεια 3.705km και διάρκεια παραμονής 2,5 ωρών σε ακτίνα 1.482km. Φυσικά η κατανάλωση καυσίμου του P-3 είναι κατά προσέγγιση τριπλάσια αυτής των δύο δικινητήριων αεροσκαφών. Οι υψηλές επιδόσεις ακτίνας και διάρκειας πτήσης του P-3 είναι εξαιρετικά επιθυμητές, εξ αιτίας του περιορισμένου αριθμού των 4 μόλις μονάδων που θα αποκτήσει το ΠΝ, καθώς και λόγω των απαιτήσεων κάλυψης εκτεταμένων περιοχών στην Ανατολική Μεσόγειο και το Νότιο Κρητικό Πέλαγος, όπου αναμένεται η έντονη παρουσία μονάδων του TDK. Παράλληλα το ΠΝ αξιοποιεί το υφιστάμενο απόθεμα ανταλλακτικών αποφεύγοντας τη δαπάνη της προμήθειας νέων, με τίμημα όμως το υψηλό κόστος της δομικής ανακατασκευής των P-3B, που ανέρχεται στο ποσό των $141.936.871, σχεδόν το ένα τρίτο του προγράμματος ΕΜΖ.

Στις 14 Οκτωβρίου 2008 διεθνή δημοσιεύματα ανέφεραν ότι η Ελλάδα απέρριψε το ενδεχόμενο πρόσκτησης μεταχειρισμένων αεροσκαφών Lockheed S-3B Viking, σε υπηρεσία τότε με το USN, λόγω της αναφερόμενης δομικής καταπόνησής τους εξ αιτίας των προσηνώσεων σε αεροπλανοφόρα, της πιθανής μειωμένης διαθεσιμότητας των αναγκαίων ανταλλακτικών, της απαιτούμενης εκπαίδευσης και του αυξημένου Κόστους Ώρας Πτήσης (ΚΩΠ). Στα ίδια δημοσιεύματα αναφερόταν ότι είχε επίσης απορριφθεί το ενδεχόμενο απόκτησης αναβαθμισμένων P-3 του USN, ενδεχομένως μετά από αντικατάσταση των πτερύγων τους. Το επόμενο έτος το S-3B αποσύρθηκε πρόωρα από το USN, με τα περισσότερα αεροσκάφη να έχουν διαθέσιμες περίπου τις μισές από τις 18.750 ΩΠ και να βρίσκονται πλέον σε κατάσταση μακράς αποθήκευσης, σε αντίθεση με τα P-3B του ΠΝ για τα οποία δε λήφθηκε αντίστοιχη πρόνοια. Το S-3B είχε υποβληθεί στο Πρόγραμμα Αναβάθμισης Οπλικού Συστήματος (WSIP), στα πλαίσια του οποίου εγκαταστάθηκε Ραντάρ Αντίστροφου Συνθετικού Διαφράγματος (ISAR) AN/APS-137(V), ESM AN/ALR-76, CMDS AN/ALE-39, Ψηφιακός Υπολογιστής Γενικής Χρήσης (GPDC) AN/AYK-10B, Προηγμένος Επεξεργαστής Σήματος (ASP) AN/UYS-1(V), Προηγμένη Ζεύξη Επικοινωνίας Ηχοσημαντήρων (ASCL) AN/ARR-78(V)2 και Σύστημα Αναφοράς Ηχοσημαντήρων (SRS) AN/ARS-4. Επίσης, άσχετα από το WSIP, το S-3B διέθετε ήδη ή ακολούθως απέκτησε FLIR AN/OR-89 σε ανασυρόμενο πύργο και MAD AN/ASQ-81 σε εκτεινόμενο ουραίο πρόβολο, σύστημα επικοινωνιών ARC-187, ζεύξη δεδομένων Link 11, Ψηφιακό Υπολογιστή Δεδομένων Πτήσης (DFDR) AN/ASW-33, Μονάδα Μαζικής Μνήμης (MMU) με Σύνολο Ψηφιακών Δεδομένων (DDS) AN/ASH-42 χωρητικότητας 14 GB, Μονάδα Μνήμης Επεξεργαστή Υπολογιστή (CPMU) AN/AYK-23, Εναέριο Σύστημα Αδρανειακής Ναυτιλίας Αεροπλανοφόρου (CAINS) IIASN-139 που ολοκλήρωνε δεδομένα του Ενσωματωμένου Συστήματος Παγκόσμιας Τοποθέτησης/Συστήματος Αδρανειακής Ναυτιλίας (EGI) H-764, καθώς και σύστημα Ηλεκτρονικής Οργανολογίας Πτήσης (EFI). Μετά την υποβολή του στην απαιτούμενη συντήρηση, ο ηλεκτρονικός εξοπλισμός αποστολής και πτήσης του S-3B, στοιχεία του οποίου είναι εγκατεστημένα σε μαχητικά της ΠΑ και θα εξοπλίζουν τα εκσυγχρονισμένα P-3B του ΠΝ, κρίνεται απολύτως επαρκής για τις τρέχουσες απαιτήσεις του τελευταίου. Το S-3B μετέφερε σε πτερυγικούς φορείς βλήματα AGM-84, νάρκες Mk55, Mk56 και Mk60, δύο βόμβες Mk83 ή έξι βόμβες Mk83 ή ισάριθμες Μονάδες Διασποράς Βομβών (CBU) Mk20 Rockeye σε Τριπλές Ράγες Εκτίναξης (TER), ενώ σε εσωτερική αποθήκη με φορείς BRU-14/A μεταφέρονταν τέσσερις νάρκες Mk36 ή Mk53 ή ισάριθμες ανθυποβρυχιακές τορπίλες Mk46 ή Mk50. Παράλληλα, σε χωριστό διαμέρισμα μεταφέρονταν 60 ηχοσημαντήρες Ανάλυσης και Καταγραφής Χαμηλής Συχνότητας (LOFAR) SSQ-41A, Ανάλυσης και Καταγραφής Κατευθυντικής Συχνότητας (DIFAR) SSQ-53, Συστήματος Ηχοσημαντήρων Εντολής Ενεργοποίησης (CASS) SSQ-50, Κατευθυντικού CASS (DICASS) SSQ-62, SSQ-74B και Βαθυθερμογραφικοί (BT) SSQ-36. Το Viking διέθετε επιβιωσιμότητα υπέρτερη του P-3, με μέγιστη ταχύτητα 450kts, επιχειρησιακή οροφή άνω των 35.000ft και αξιόλογη ευελιξία, με όρια φόρτισης ελιγμών +6/-2g. S-3A Viking φέρεται ότι ήταν το αεροσκάφος που ενεπλάκη με F-4E της 117 ΠΜ της ΠΑ στις 3 Οκτωβρίου 1977, με αποτέλεσμα τη συντριβή του τελευταίου λόγω απώλειας στήριξης. Τέλος οι δύο στροβιλοκινητήρες παράκαμψης General Electric TF-34-GE-400B αποτελούν έκδοση του κινητήρα αεριωθούμενων τοπικών αερογραμμών CF-34, που έχει παραχθεί σε περισσότερες από 7.500 μονάδες, με αποτέλεσμα την ευχερή και εγγυημένη δυνατότητα εξεύρεσης ανταλλακτικών.

Πρόσφατες δημοσιεύσεις

Original.png

Ιστολόγιο για τη θαλάσσια ισχύ, την εθνική ασφάλεια στο θαλάσσιο τομέα,

τους ναυτικούς εξοπλισμούς και το δίκαιο της θάλασσας,

με έμφαση στην Ελλάδα και την Κύπρο

© 2020 Maritime Security Strategy